ik heb ook gedichtjes!

Dit keer is het geen gedichtje, maar een kort verhaal….

Ik weet niet meer waar ik dit gelezen of gezien heb, ik dacht hier op het forum. Het gaat over een ziel wat zelfmoord had gepleegd omdat ze niet gelukkig was en er dan achter komt wat haar lessen waren. Ik draai het om. Het contract wat de ziel tekent voordat het incarneert. Wat voor dingen de ziel wil leren voordat het terug komt op aarde.

Dit verhaal liet me niet meer los en ben hierover, onbewust, gaan malen. Ik schrijf dit met de wetenschap dat niemand zo maar een twee drie kan herinneren wat ze wouden/willen leren en waarom ze het willen leren. Waarom kiezen we de lessen die we moeten leren? Waarom kiezen we voor deze weg? En waarom kiezen sommige voor een moeilijk leven en anderen voor een leven, waarin alles hen komt aanwaaien en ze er, bijna, niets voor hoeven te doen? Toch heb ik over dit onderwerp een klein verhaal geschreven. Die in een rijk en vooraanstaand gezin geboren zijn, en alles krijgen wat hun hartje begeerd? Waarom zij wel, en ik niet? Waarom krijgen zij alles, en heb ik het gevoel dat ik niet thuishoor?

Of dit een stukje van mezelf is? Ja, daar ben ik wel zeker van. Het is een soort autobiografie met de lessen die ik tot nu toe heb geleerd en waarvan ik ze had moeten leren. Zoals ik al zei; je kunt het niet een twee drie herinneren, denk ik, als ik terugkijk op mijn 27 jaar dat ik rondloop op deze aarde, een aantal van de lessen waarvan ik denk dat ik ze heb moeten leren.
Wat ik ook heb willen proberen is het zieltje als gedaante te laten verschijnen, zoals wij ook allemaal naar elkaar kijken.

De lessen.

‘Lieve ziel, het is tijd om terug te gaan!’ Hoorde de ziel. Het zieltje gleed naar voren en keek de Heer. ‘Dat begrijp ik Heer.’ Zei het zieltje en keek naar beneden. ‘Voor je gaat, wat zijn de dingen die je wil leren?’ De ziel keek hem aan en een frons kwam in het voorhoofd. Een contract verscheen in zijn handen. Een gouden veer begon te schrijven. ‘Wie wil je zijn? Wat wil je doen? Waar wil je terechtkomen?’ De lieve ziel keek omhoog en zei: ‘Ik wil terugkomen met hoe ik gestorven ben. Ik wil als meisje terugkomen. In een lief warm gezin, met mensen die me beschermen en mij koesteren. Ik wil weten hoe het is om te voelen… Ik wil weten hoe liefde voelt. Ik wil weten hoe het is om dingen te voelen die een ander niet kan voelen. Ik wil emoties voelen. Haat, liefde, angst, verdriet, en noem maar op.’ De Heer knikte en keek het zieltje aan. ‘Dat is nogal wat, vind je ook niet. Weet je zeker je dat je dat wilt?’ Het zieltje knikte heftig en de Heer keek naar de vorige levens van het zieltje. ‘Ik zie dat je in een treinongeluk om het leven bent gekomen. Dat je je rug op twee plekken hebt gebroken en gestikt bent. Wat wil je daarvan meenemen?’ ‘Een onbehagelijk gevoel als door lage spoortunnels rijd, ik wil mijn rug meenemen omdat ik daar iets aan wil laten doen. Ik wil mijn longen meenemen omdat die gezuiverd moeten worden.’ De Heer hoorde haar aan en knikte. ‘Het zij zo. Wat wil je nog meer meenemen?’ Vroeg hij toen aan de mooie ziel. ‘Alles waarvan u denkt dat ik moet leren, wil ik graag leren.’ De veer stopte met schrijven en de heer keek haar aan. ‘Dat is nogal wat.’ Zei hij. ‘Dat begrijp ik Heer..’ antwoordde de ziel. ‘Ik zal je deze lessen niet vertellen, want je zal ze vergeten zodra je geboren wordt. Tijdens je leven zul je ze meemaken en bedenk dan, als je ze tegenkomt, dat ik ze heb opgeschreven en dat jij ze op die manier moet leren. Zijn we het daarover eens?’ Vroeg Hij en de lieve ziel knikte. ‘Ja, Heer…’ Hij glimlachte en de veer vloog over het perkament. Toen het contract was getekend keek de Heer haar aan en zei: ‘Het is tijd voor je om te incarneren. Het is tijd om je lessen te leren. Het ga je goed, lieve ziel. Leef voorspoedig, al zul je altijd wel het idee hebben dat je dit lichaam leent, zorg er goed voor. Zorg goed voor je lichaam en geest. Vergeet nooit waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Je zult veel last hebben van verschillende dingen, weet dat je die gevoelens ook moet accepteren, dat verdriet en pijn hand in hand gaan, en dat wanneer je het niet meer ziet zitten, je veel steun kunt vinden bij je ouders. Het zal soms heel eenzaam zijn voor je, maar bedenk dan achteraf dat je die lessen had moeten leren omdat ze in je contract stonden. Houd altijd dat positieve vlammetje in je hart aan. Zonder dat vlammetje zul je nergens zijn. Zonder dat vlammetje zal jou leven snel over zijn. Laat de dingen op je af komen en ga mee met de stroom, verzet je er niet tegen. Zo maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.’ Zei de Heer tegen het lieve zieltje. Lieve ziel knikte instemmend, niet wetende dat ze deze woorden snel zou vergeten. ‘Nog een ding, mocht je jezelf in een zwarte tunnel bevinden waarbij je het licht niet meer kunt vinden, kijk dan omhoog en pak de hand van de engelen. Zij zullen je begeleiden. Zij zullen je de juiste weg wijzen. Vanaf nu krijg je een lichaam, zorg er goed voor. Het ga je goed lieve ziel. Vergeet ons niet…’ Bij die woorden viel het zieltje naar beneden, naar de familie die ze had uitgezocht. Het licht verblinde haar maar ze huilde niet, want het licht was net zoals het was toen ze viel. Een warm helder licht.

Er werd een klein meisje geboren op 25 juni 1982 met een mooie naam. Ze groeide op met verschillende gezondheidsklachten, maar altijd positief, en altijd naar boven kijkend. Een grote beleveniswereld. Nu, 27 jaar later, zet ze de laatste letters op papier van een klein verhaal wat ze geschreven heeft. Ze is misschien niet lang, maar ze is zichzelf, ze leeft en daar is ze dankbaar voor. De lessen die ze heeft geleerd waren moeilijk en soms heel pijnlijk. Ze zal nog wel meer lessen moeten leren voordat ze terug mag. Maar als ze die heeft geleerd, wordt ze met open armen ontvangen door de familieleden die haar voorgegaan zijn. Die Heer en de engelen zullen haar toelachen en welkom thuis heten. Het is nog niet zo ver. Ze heeft nog veel te leren. Haar nieuwsgierigheid kent geen grenzen. Ze mag dan wel niet wetenschappelijk geschoold zijn, maar waar ze nu is… dat vind ze op dit moment goed. Geen baan? Gewoon leren. Geen hechte vriendschappen? Ze heeft een familie die van haar houdt en haar ondersteund in alles wat ze doet. Geen vriend? Ze heeft iets veel belangrijker, ze een zielenmaatje die haar handvatten geeft, zodat zij weer verder kan groeien…
-------------------------------------------------------------------------------------

Ik hoop dat jullie dit mooi vonden.

Veel liefs,
Moonchild

	Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren. 10 September 2010, 10:00:10
Startpagina \| Help \| Zoek \| Kalender \| Inloggen \| Registreren
Nieuws: Op 4 september start een nieuwe opleiding tot Kernkindcoach, werken vanuit passie, talent en innerlijke kind. Kijk op www.kernkind.nl