mimi
Gast
|
 |
« Gepost op: 22 November 2006, 15:02:15 » |
|
In het begin van mijn relatie met mijn partner die nog met zijn vrouw samenwoonde maar die werk maakte om van haar weg te gaan, zijn we eens een week-end weggeweest. We waren nog geen dag weg toen hij telefoon (gsm) van zijn dochter kreeg. Mijn intuïtie zei al iets van "kan ze geen moment zonder hem ?"of zoiets.
Hij kwam een zaterdag naar mij toen ik naar de dansles moest gaan en weer van hetzelfde.
Toen zijn we op vakantie gegaan en na een aantal dagen weer telefoon.
Men mag aannemen dat het een vader-dochterrelatie is en dat dat normaal is.
Alleen, ik voel de dingen zo goed aan en voor mij klopte er iets niet.
Ondertussen was hij bezig met de paperassen rond het feit dat hij bij zijn vrouw zou weggaan. Zij wou niet scheiden omwille van het geld. Zodoende dat hij eerst de goedkeuring van de rechter moest krijgen om weg te gaan en dan na 2 jr. sowieso de echtscheiding aan te vragen.
Ik heb ooit een relatie met iemand gehad die zijn grenzen naar, in de 1ste plaats zijn familie, niet kon stellen. Met alle gevolgen vandien : iedereen had de sleutels en iedereen kwam maar binnen naar eigen goeddunken en ik, ik had niets te zeggen. Ik kwam wel voor mezelf op, maar ik was niet consequent dus ja, nuloperatie. Ik koos natuurlijk zonder het te beseffen voor zo'n situatie.
Ik voelde ook een zéér negatieve energie van het huis uitgaan toen ik het nog maar zag en dat kwam dus ook uit.
We zijn dan gaan wonen in een een appartement waar ik onmiddellijk bij voelde toen ik het al van de buitenkant zag "Nee". Het was wel netjes, gerenoveerd en in orde. Toen we 2 weken samenwoonden kreeg hij een sms van zijn dochter met de vermelding dat ze al 2 weken niets van hem had gehoord en hoe is dat mogelijk.
Hij heeft haar een sms terug gestuurd waarbij ze op haar eigen benen moest leren staan. Dat was bij mij het eerste dat eruit kwam.
Met deze kennis en het aanvoelen van zowel goede als slechte energie, heb ik nu meteen de puntjes op de i gezet.
Ik kies niet meer voor een situatie als de voorgaande en sta voor mijn ding en mijn zelfrespect en ik heb nu een man die voor me kiest.
Een paar dagen later een sms van zijn zoon met de vraag of hij met zijn verhuis kon helpen maar ik was al van plan om in die periode met mijn partner weg te gaan. Ja, iedereen had gewoon gedacht dat het leventje gewoon zou verder gaan zonder dat er iets veranderde.
Toen kreeg mijn partner een brief van zijn ex-vrouw met de vermelding dat ze toch met hun vieren zijn en hoe hij toch zo kon reageren ! Ze bleef nog spullen opsturen die hij terug verstuurde. Hij had nl. alles meegenomen wat hij dacht nodig te hebben : zijn spullen en wat huisraad. Voor mij was het duidelijk en ik ben ook toen voor mezelf opgekomen.
Hij had alles geprobeerd om tot een verzoening te komen en dat lukte niet.
UIteindelijk zag hij in dat hij moest scheiden. En nog wou hij het nog maar eens uitleggen. Maar op een gegeven moment moet men loslaten.
Een aantal maanden later een briefje in de bus van zijn dochter : "voor de goede gang van zaken is het beter dat je contact houdt" . Toen heeft hij een brief geschreven dat hij zich niet meer liet manipuleren, enz... dat ze hun eigen leven moeten opbouwen, niet in slachtoffergedrag enz...
Vooralleer hij dat schreef hebben we het erover gehad.
Intuïtief wist ik ook dat ik beter mijn naam niet op de brievenbus plakte alhoewel ik er officieel woonde maar hij zij dat zijn ex toch niet wou scheiden. Het duurde niet lang of de deurwaarder stond aan de deur.
De brief die aan haar en zijn zoon werd geschreven zat mee in het dossier van de advocaat !
Aangezien ik energetisch gezien daar toch niet wou wonen, zijn we verhuisd naar een huis op de buiten.
Toen ik het huis tegenover het onze zag voelde ik ook onmiddellijk de negatieve energie die er vanuit kwam, maar schonk daar verder geen aandacht aan - ik dacht toch "daar gaan we toch niet wonen". Verkeerd gedacht in zekere zin.
We woonden er een aantal maanden en het spel begon weer.
De auto stond voor de deur en toen bleek zijn dochter aan de deur te zijn met een hoop kabaal dat ze maakte, niet normaal.
De volgende dag belde mijn partner zijn schoondochter en heeft ie uitgelegd "alles op zijn tijd,...".
Toen is de procedure voor de scheiding in gang gezet, is hij gescheiden, nu wordt het huis verkocht en willen de kinderen een deel van het geld waar ze trouwens geen recht op hebben.
Vorige week weer maakte zijn dochter weer kabaal aan de vensters en deur.
Gisteren was zijn schoondochter, die à propos ook gescheiden en hertrouwd is, mee van de partij, en werd er met sleutels, enz...gebonkt op de deuren, ramen, garagepoort probeerde ze te openen enz... ze eistte dat de deur werd geopend.
Toen gingen ze naar de overburen en dan weer verder kabaal bij ons maken.
Wij hebben de deur niet geopend, mijn partner heeft er voor gekozen om hen zolang dat niet alles achter de rug is geen contact te hebben en hij vindt dat goed. Maar ik wou de politie verwittigen om hen te laten verwijderen.
Ik wist van bij het begin dat er iets niet klopte.
Ik woon hier ook en wil gerespecteerd worden. Ik wil ook dat mijn relatie gerespecteerd wordt. En ik stel mijn grenzen.
De situatie is nu ook helemaal anders, andere partner met eigen wensen en verleden,... Mijn partner heeft ook geleerd om voor zichzelf op te komen.
Niemand kan bepalen of ik de deur al dan niet open wil doen ( je wil niet gestoord worden om gelijk welke reden).
Ik ben er niet klaar voor en ik wist blijkbaar wel waarom.
Ik heb echt wel wat beters te doen. Ik heb vroeger mensen in mijn leven toegelaten die mij niet respecteerden, heb over me heen laten lopen enz...omdat ik daar zelf voor koos en omdat ik mijn intuïtie niet volgde.
Nu, ik wil wel toegeven maar ik ben niet zot en ik ga ook niet achteruit.
Ik kies nu voor een ander leven, waarin ik, mijn grenzen, privacy en relatie gerespecteerd worden. Ik heb mijn zelfrespect met vallen en opstaan gekregen. Te nemen of te laten.
Deze morgend voelde ik me echt niet goed, ik bedoel, zo aan het huis bezig - ik dacht echt op een gegeven moment dat ze zou inbreken of iets aan diggelen zou slaan.
Hij vindt het ook niet normaal maar zegt dat ik niet mag oordelen over het feit dat ik haar een zottin vindt, maar ja hoe noem je dat dan : normaal zeker niet. Normale mensen doen zoiets niet. Als de deur toeblijft is het toch duidelijk zeker.
Des te meer omdat het al geschreven en gezegd is geweest.
Uiteindelijk is het een volwassen vrouw !
Volgens hem is ze niet rotverwend geweest, niet altijd een "ja" gekregen.
Dat laatste betwijfel ik.
Ik heb niets te verliezen, alleen maar te winnen.
Iedereen in deze situatie heeft er iets uit te leren.
Het is juist door moeilijke, pijnlijke zaken mee te maken dat je groeit als mens. IK heb dat zelf goed genoeg ondervonden.
Het straffe is dat ik iemand héél open ben naar mensen die energetisch goed aanvoelen en dan wordt er uren gepraat.
Als dat niet het geval is dan zwijg ik, men ziet het aan mij, ik wil dan uit die sfeer van negatieve energie en dat moet zo snel mogelijk gebeuren.
En ik moet ernaar luisteren. Ik kan niet anders.
In afwachting van jullie reacties,
Groetjes,
Mimi
|
Auteur