Een tijd waar ik lang naar toe geleefd heb is begonnen........EXAMENS!
Op zich gaat het goed, ik ken de stof en maak m'n toetsen goed. Toch voelt het niet goed, het voelt leeg...heel leeg. Net of er iedere dag iets meer kracht uit me wordt getrokken en ik steeds minder mezelf ben maar een machine met het verstand op oneindig.
Afgelopen woensdag heb ik een echt dieptepunt gehad. Op de ontmoetingsdag had ik al verteld dat ik een kunst examen moest maken van 3,5 uur op de computer....iets wat ik totaal niet kan (heb erg last van dat soort apparaten, vooral als er 40 in een ruimte staan!!!). Ik had dan ook al voorspeld dat het mis ging, maar ik had geen andere keus, het moest daar gemaakt worden. Dus ik woensdag verstand op oneindig gezet, oren volgepropt met watten en omringt door edelstenen die ruimte in. Maar hoe ik ook graag wilde, het ging niet. Ik zat helemaal in het uiterste hoekje maar 1,5h naar de opening begon het al...zweten,trillen, duizelig/angstig gevoel, en dit terwijl er 25 andere mensen ook hun examen aan het maken zijn. Ik had dan ook maar 1 doel voor ogen...uitzitten..gewoon dom uitzitten die tijd. Ik durfde niet te vragen of ik na de wc mocht, want ik wist dat als ik op zou staan ik zou vallen, en ik wou koste wat kost een ander niet storen bij hun examen. Uiteindelijk heb ik het tot 12h uitgehouden, inmiddels zag ik al niets meer en was ik letterlijk mijn eigen lichaam kwijt, vastgeplakt aan de stoel...starend naar het beeld. Alle kracht die ik nog had heb ik toen verzameld om de naam te fluisteren van het meisje die verderop naast me zat. Zij heeft toen mijn afdelingsleider gehaald. Vanaf het volgende moment was het voor mij heel wazig...maar schijnt dat ik van mijn stoel ben gevallen en echt even weg was. Ik weet wel heel goed dat ik angst had, ik voelde dat ik weg moest...weg van daar en snel ook. Het enige was ik kon niet, niet alleen omdat ze me op de grond hielden, maar ik kon me nauwelijks bewegen, m'n armen/benen en zelfs kaken waren verlamd...totaal gevoelloos. Voordat ik die ruimte uit mocht moest ik mijn werk ondertekenen maar zelfs dat ging nauwelijks. Als ik er nu op terug kijk dan schaam ik mij diep…niet voor anderen maar voor mezelf. Ik heb mezelf tekort gedaan en weer enkel in het belang van anderen gedacht. Nu vraag ik mij af…hoe ver ga ik? Wat kan gevoeligheid met mij doen en wat staat mij nog te wachten. Een half uur heb ik mij een ander gevoeld, iemand zonder gevoel, kil en koud…mijn lichaam was weg. En zelfs nu dagen later voel ik me nog uitgeput, en dan wetende dat ik nog 1,5 week moet. Om mij heen zegt iedereen: goh wat ben je toch rustig…Ik lach wetende dat ik geen kracht heb om me druk te maken of om hier antwoord op te geven.
Ik kan alleen maar zeggen lang leven school!
Auteur