Hier is Meles

[Meles]

Hoi allemaal. Ik ben op dit forum beland uit nieuwsgierigheid. Twee weken geleden hoorde ik dat ik misschien een Indigo persoon ben. Ik heb me er eigenlijk nooit in verdiept, aangezien ik zoiets nooit van mezelf verwacht had, en ook dacht dat het iets was van na mijn tijd (=1977). Maar toen ik thuis een aantal dingen na ging zoeken, ja kwamen er een heleboel herkenningspunten bij me naar boven. Maar ik twijfel nog steeds, ben ik een Indigo? Vandaar dat ik hier op dit forum er wat meer over wil leren. Ik ben een vrouw van 32 overigens. En mijn naam komt van mijn krachtdier, de Das. Know the Badger, know me.

Redenen waarom er werd gesuggereerd dat ik een Indigo persoon ben:
- ik voel diepe verbondenheid met de natuur en al wat leeft, ik verbind me hier heel sterk mee door natuurreligie (druiden, sjamanisme, keltische religie).
- Ik ben heel sterk empatisch aangelegd, ik weet al met heel weinig informatie wat ik aan bepaalde mensen heb, of ze me voorliegen of dat ze ergens mee zitten. Ik trek ook somehow mensen die ergens mee zitten aan, ik kom schijnbaar heel betrouwbaar over (dat ben ik overigens ook) want zelfs wildvreemden leggen me al hun problemen voor.
- Ik ben heel erg graag op mezelf, kan erg slecht tegen drukte om me heen, vandaar dat ik me het gelukkigst voel in the middle of nowhere, zonder herrie aan mn hoofd.
- Ik ben hoog sensitief, bezit ook wel paranormale gaves alleen zijn er een aantal wat verwaarloosd
- Ik heb een ongelooflijk rechtvaardigheidsgevoel, ik kan echt heel slecht tegen onrecht en vooral het mishandelen van de Aarde waarop we leven. Ja ik zal niet ontkennen dat ik er ook aan mee doe, het is best lastig dat te voorkomen helaas, maar ik doe zo veel mogelijk mijn best het te voorkomen.
- Ik heb een gruwelijke hekel aan materialisme, stiekem zou ik willen leven zoals voor de materialistische tijd. Dat niet alles meer zou draaien om tijd, geld, macht en kapsones.

Ik weet dat deze dingen natuurlijk erg clichee zijn en mij op zich geen Indigo persoon maken, maar toch zijn er veel dingen die mij zo veel duidelijkheid hebben gegeven. Ik zoek niet naar een titel, een naampje of een hokje, maar naar begrip. Omdat ik mezelf soms ook niet meer snap omdat mijn omgeving dat ook niet doet. Ik leid namelijk een heel eenzaam leven door onbegrip van buitenaf. Ik heb weinig tot geen vrienden omdat ik er moeilijk mee om kan gaan omdat ik in een eigen wereld leef, zeker nu omdat ik in een crisistijd zit waarmee ik nog meer weerstand voel met de wereld waarin ik geboren ben. Ik krijg er geen contact mee met de wereld om me heen, terwijl ik echt een hart van goud heb, en de waarde van vriendschap absoluut weet waar te maken. Ik snapte nooit echt waar mijn eenzaamheid vandaan komt, want ik ga makkelijk met mensen om maar voel me toch ongemakkelijk, omdat ik toch een eenzame ziel ben en zal blijven, die zich moeilijk bind aan iemans die me niet begrijpt. Sinds ik er veel over heb gelezen tussen informatie over nieuwetijds mensen, ben ik het wel anders gaan begrijpen, waarom dingen zo moeizaam gaan. Dat mijn eenzaamheid niet een gevoel van gebrek aan vriendschap is (nou ja deels wel natuurlijk) maar vooral eenzaamheid omdat ik niet weet waar ik voor leef. Jarenlang heb ik onder een zwarte sluier geleefd, en kom ik daar nu een beetje onderuit.

Nou ja om een lang verhaal kort te maken, ik ben dus een maybe Indigo persoon. Of Violet want tja ik ken de verschillen niet zo, maar ik dacht dat ik net iets te oud was voor Indigo (wat overigens wel mn lievelingskleur is). Dat hoop ik hier zo te leren als ik even rond ga snuffelen. Ik heb gehoord dat je het beste weet of je een nieuwetijdsmens bent of niet door er mee om te gaan, omdat je dan een klik voelt van begrip en vertrouwdheid.

Wat steekwoorden met betrekking tot mijn unieke persoontje want daar ging het uiteindelijk om Paarden, reizen, spiritualiteit, Avalon, Castlefest, eerlijkheid, authentiek, natuur, rust, dromen, edelstenen, kruiden, oh gut zou ik nog doorgaan? Nou ja ik denk dat de lijn wel duidelijk is

Ik zal overigens waarschijnlijk vooral lezend actief zijn hier. Ik heb nog niet zo veel ervaring met nieuwetijdsmens zijn. Omdat ik nog niet weet of ik er een ben.

Liefs Meles

[Just In Me]

Welkom op het forum, Meles!    Aparte naam trouwens. Is het Keltisch ofzo?

Zelfs Indigo/nieuwetijdsmens zijn labels ja, maar, zoals met alle mensen die nog niet op dit niveau zitten als het ware, is het fijn om via een label bepaalde dingen voor jezelf een plaatsje te geven. Ik herken alle punten die jij opnoemt ook in mijzelf.

Vooral met dat laatste ben ik over na gaan denken sinds gisteren met een diep gesprek met mijn opa. Ik heb die 'utopie drang' (zo noem ik het maar even) heel sterk en snap niet waarom mensen zo koppig zijn in het vasthouden van oppervlakkige materiele zaken. Mijn opa haalde mij terug naar de aarde en deed mij beseffen dat het er nu eenmaal zo voor staat in mijn leven. Zo'n drang is ook een vorm van hoop: Hoop via innerlijke kennis dat het beter kan. Het is iets dat je leven beïnvloed omdat het je uitzicht bied. Ikzelf probeer een balans tussen beide werelden te vinden voor mijzelf en dat is bij tijd en wijlen best moeilijk maar het is wel te doen. Mischien heb je hier wat aan en mischien ook niet. Er tegen aanschoppen helpt niet, accepteren wel hoe pijnlijk het ook is om  onze mede mensen te zien die het zichzelf zo moeilijk  maken. (ik heb het overigens nog niet onder de knie, zal wel een tijd overheen gaan natuurlijk).

Ik hoop dat je veel lees plezier hebt hier en dat je jezelf hier kan helpen.

[Meles]

Dank je voor je reactie.

Meles meles is de Latijnse naam voor de Europees aziatische das, je weet wel die fluffy grijs/zwart met witte strepen beesten. Dit dier is mijn krachtdier, en ja ook een belangrijk Keltisch krachtdier. Ik herken ontzettend veel van de kwaliteiten van de das in mezelf. En hij is ook heel bijzonder in mijn leven terecht gekomen. Maar dat is weer een heel ander verhaal . De Keltische naam voor das is overigens Brocc of Brock, maar die vind ik niet zo mooi. 

Ja ik ben ook niet iemand die zich gauw ergens iets van aantrekt en mijn eigen gang wel gaat. Alleen ben ik momenteel werkeloos en ik word zo moe van deze wereld, ik zit overal tussen wal en sloot. Ik ben te slim voor eenvoudig werk, en toch niet slim genoeg voor HBO niveau omdat ik dat papiertje net niet heb (ik moest vorig jaar stoppen door finaciele omstandigheden anders had ik deze week afgestudeerd...). Het valt niet mee om als alleenstaande rond te komen van het minimumloon wat ik nu verdien omdat ik gewoon geen werk kan vinden. Ik moet het doen met slechts 600 euro per maand. Omdat in niet in aanmerking kom voor WW (ik had na mijn studie te lang gewerkt, om als ex student in aanmerking te komen, en 2 weken te weinig voor normale WW normen. Hoe bureaucratischer wil je het hebben? Ik werkte tenminste nog!!!). En bijstand amenooit niet... ze komen echt niet aan mijn zelfstandigheid. NEVER. Dus ja ik ben best wel ziek van de materialistische wereld om me heen nu, omdat ik zo veel dingen moet laten. Je moet overal voor betalen, de huren blijven stijgen, en liefdadigheid is zeldzaam. Het stelt me teleur omdat in mijn Utopia dit soort dingen niet bestaan, daar heeft iedereen het goed.

Ik moet ook heel erg balans vinden tussen verschillende werelden, ik vlucht graag weg in mijn Utopia. Maar langzaamaan vind ik ook mijn plekje op deze wereld, ook al is het een strijd. En ja ooit heb ik mijn eigen paradijs die vrij is van bemoeizucht van anderen. Oh wat klink ik gezellig Pas op dat moment zal ik zijn wie ik ben. En tot die tijd, overleef ik alles nog wel. Im a survivor. En ik zit vol met plannen, wensen en dingen die ik wil doen en daar vecht ik voor. Want ondanks mijn crisis, gaat het leuke leven ook stilletjes door, omdat ik het anders gewoonweg niet overleef.

Mooi dat je 'leermeesters' om je heen hebt, met wijze lessen. Ik zie noodgedwongen mezelf als leermeester omdat er weinig mensen zijn die door mijn schild heen prikken, die daadwerkelijk verder kijken dan hoe ik over kom. Voor die paar die dat wel doen zou ik echt door het vuur gaan.  

Bedankt voor je reactie, nogmaals. Ik lees veel interessante dingen hier. Dat is een feit, of ik nu nieuwetijdsmens ben of niet, er zijn heel erg veel raakvlakken.

[Anneke]

Welkom Meles,

Waarom al die twijvel om je zelf? En niet slim genoeg voor papiertje Hbo? Zo denken misschien sommigen buitenstaanders maar volgens mij weet je ook wel beter. Je ziet de dingen anders en je wilt het liefste mensen helpen is wat ik uit je worden lees. Je bent hoogerbewust als je omgeving en ja dat kun je ook indigo noemen. De kunst is nu om je weg te vinden in de wereld en jezelf zijn in je hoogbewustzijn.

Wat moet daar voor jouw gevoel het eerste voor aangepakt worden? Om de stap te zetten om meer je zelf te kunnen zijn, in jouw bewustzijn in de wereld? Want dan neem je de verantwoordelijkheid en help je anderen. Misschien moet je eerst nog wat door stukjes in je zelf?
 

[Meles]

Dank je Anneke, voor je reactie.

Ik weet dat ik slim genoeg ben voor HBO niveau, ik zou zelfs WO aan kunnen maar de rede dat ik dit niet heb gedaan is omdat ik moeite heb met het deel authoriteit wat erbij hoort. Ik had mn HBO diploma wel kunnen halen, als ik het geld had. Waar ik op doelde is dat de wereld om me heen het vaak zo lastig maakt, omdat ik bij sollicitaties kennelijk bij voorkeur beoordeeld word op de papiertjes die ik wel of niet gehaald heb. Ik heb zoveel kwaliteiten, maar die zijn ze niets waard als ik dat niet kan bewijzen. Ik vind dat zo moeilijk in deze maatschappij, kennelijk moet je dus wel financieel rijk zijn om ergens te kunnen komen.

Ik heb behoorlijk veel emotionele traumas en bagage bij me, van sommige dingen is de oorzaak volstrekt onduidelijk. Het proces van dit loslaten is een lange weg, maar ik zit er nu volledig in. Niet altijd even leuk en makkelijk maar ik voel wel dat ik stukje bij beetje meer bij mezelf terecht kom. En als ik daar ben, ben ik er van overtuigd dat ik dan eindelijk in mijn eigen kracht sta. Overgave is waar ik de meeste moeite mee heb en wat het mezelf ook het moeilijkst maakt. En dat doet soms pijn, heel erg pijn want ik doe mezelf er zo te kort mee, en in sommige gevallen kwets ik ook anderen ermee. Het is een te lang verhaal om dat precies uit te leggen wat ik hiermee bedoel. Laat ik het er op houden dat ik liever met alle gevolgen van dien niet tot overgave kom dan de sprong te durven wagen en vrij kan zijn. En dan is het misschien wel zo dat angst bij mij eigenlijk de drijfveer van alles is... 

[Just In Me]

  Ik vind het geinig dat op de momenten dat ik zit met dergelijke dingen ik stukjes zoals die van jouw, Meles,  tegen kom.

Dat van papiertjes=God (overdreven maar je snapt 't wel) heb ik ook last van. Heb dat uit eindelijk los gelaten; Ik heb andere dingen aan mijn hoofd die toch belangrijker zijn dan de vooringenomen meningen van een stelletje omhooggevallen dassen (niet de dieren maar de mode). Ben al sinds mijn 14de leerplicht vrij met als resultaat dat ik 'zit te verpieteren met mijn talent'.  Althans, zo voelt dat. Geinig is wel dat al mijn lichamelijke klachten psychosomatisch geleid kunnen worden naar mijn drang om deze talenten van mij te uiten. Er is een boek waarin dat soort dingen staan, een hele dikke pil genaamd "De sleutel tot zelfbevrijding' van Cristiane Beerlandt waaruit ik dat haal. Confronterend en soms niet te plaatsen, maar het resoneert wel met mij dus dan heb ik er wat aan.

Overgave is waar ik de meeste moeite mee heb en wat het mezelf ook het moeilijkst maakt. En dat doet soms pijn, heel erg pijn want ik doe mezelf er zo te kort mee, en in sommige gevallen kwets ik ook anderen ermee. Het is een te lang verhaal om dat precies uit te leggen wat ik hiermee bedoel. Laat ik het er op houden dat ik liever met alle gevolgen van dien niet tot overgave kom dan de sprong te durven wagen en vrij kan zijn. En dan is het misschien wel zo dat angst bij mij eigenlijk de drijfveer van alles is... 

....wauw....wauw....echt precies waar ik mee zit....kweenie wat ik meer moet schrijven maar dit komt over als een blok!  Positief weliswaar maar confronterend dat ik niet de enige ben met een dergelijke gedachten gang. Toch voor de zekerheid wil ik weten als dat mag, of het is dat je je niet durft over te geven aan wat er in je op borrelt. Ikzelf heb daar veel last van. Het is er letterlijk bij mij in geramd door school ed omgevingen....maar ik heb geen zin om in slachtofferrol te zitten. dus laat ik het hierbij.

[Meles]

Laat ik het er op houden dat er een ongelooflijke dosis eigenwijzigheid EN koppigheid in me zit die het me soms erg lastig maakt om van patroon te veranderen, ik blijf after all ook ergens een beetje een autist in veel dingen.
Tja ik ben mn leven lang al opgegroeid naar de mening van anderen, ik pastte me altijd aan aan anderen, voelde me gedwongen tot iets te zijn wat ik zelf niet ben. En pas zo'n 2-3 jaar geleden durfde ik daar tegenin te gaan, door nogal letterlijk een grote schoonmaak te houden, door mensen letterlijk uit mn leven te zetten die me eigenlijk alleen maar dwars zaten, die me continu een gevoel gaven me niet te begrijpen en waar ik met alle gevolgen van dien bleef proberen me aan te passen aan hun maatstaven. Die keuze heeft me pijn gedaan omdat het me zo'n beetje mn gehele 'vrienden' kring betrof, ik kreeg er ongekende eenzaamheid voor terug, maar tegelijkertijd kwam er iemand op mn pad die me wel accepteerd en begrijpt, die wel door mijn koppigheid heen kijkt en die mijns inziens ook een Indigo is, dat kan niet anders. Wat dat betreft heb ik een hergeboorte doorgemaakt, maar wel een zware bevalling want het is nog steeds bezig. Maar het maakt het draaglijk er iemand bij te hebben die me er in bij staat als een echte vriendin.

Inderdaad is het stuk overgave vooral van toepassing op wat er in me opborrelt. Ik zou me zo graag willen overgeven aan het moment, om te doen wat mijn gevoel me ingeeft. Zo vaak heb ik het gevoel dat ik wil gillen, schreeuwen, stampen, stuiteren, dansen, blij zijn en wat voor vorm van uiten dan ook. Ergens ben ik zo gemanipuleerd in het verleden dat zelfs de meest simpele dingen om te uiten moeilijk voor me zijn, doe maar normaal dan ben je al gek genoeg. Te vaak dat ik geen eigen stem mocht hebben, dat ik gewoon op de achtergrond werd geduwd en toeschouwer was van mijn eigen leven. En het irritante is dan ook nog dat ik een ongekende gedachtenkracht heb, en dat wat ik vrees gebeurd vaak ook waardoor ik nog geremder word, omdat ik heel gevoelig ben voor tegenslag. Ik zou die gedachten kracht vaker positief moeten gebruiken, maar ik ben daarin nooit gestimuleerd geweest, en zelf ben ik (nog) niet sterk genoeg geconditioneerd om daar verandering in te brengen. En nu komen dat soort dingen bij me los, gevoelens en emoties die me bekruipen waar ik wat mee moet doen. Het leven krijgt meer ritme terug en ik ga mee in de levensdans. Im breaking free at last. 

Goh ik vind het hartverwarmend om hier zoveel begrip te vinden